maandag 6 januari 2014

Een Sprookje


Een Sprookje

En zoals gezegd, eindelijk weer een blog! Lekker met de voetjes omhoog op de bank en laptopje op schoot.  Nadeel van een tijd niet hebben ge-blogd is dat ik geen idee heb waar ik moet beginnen.  Ik hou het maar simpel, de laatste maand van 2013, en de eerste week van 2014.

Ik word altijd een beetje weemoedig in December, kan er niks aan doen maar mijn gedachten schieten vooruit, achteruit en opzij. Met een lach, traan, trots, spijt, reflectie, spiegelreflex en twijfel.
Het is ook altijd druk, te druk en gevoelsmatig ren ik alleen maar achter mijn staart aan zonder hem te pakken te krijgen. Misschien werkt het “verplichte” opgelegde feestgevoel van december averechts op mij, ik krijg bultjes als ik iets Moet, of als er iets van me verwacht word.  Maar goed het was echt niet allemaal drama, ook heel veel fijne momenten gehad en zoals ik inmiddels heb geleerd, ook de negatieve gevoelens moet je omarmen en voelen. Al deze December Blues hebben me wel ergens gebracht,  letterlijk naar het eind van de maand en jaar, en figuurlijk naar een eindconclusie wat me een duidelijk gevoel en richting heeft gegeven voor het aankomende jaar: 2014.

Mijn leven is een sprookje. Niet meer en niet minder.
Compleet met een ridder op het witte paard die de grond waar ik op loop aanbidt. Met prinsen en prinsessen die zich af en toe als zodanig gedragen maar meestal gewoon als mijn kinderen. Ook de engelen en feeën  maken mijn leven mooi en intens, ook wel vrienden en vriendinnen genoemd. Een paleis om in te wonen, van alle gemakken voorzien, en ook nog warmte, gezelligheid en veiligheid biedt. De Ridder en Koningin werken niet, maar leven van hun hobby die ze heel flexibel kunnen indelen zodat er ook nog voldoende tijd over is om door te brengen met de prinsen en prinsessen, en daarnaast ook in al hun materiele en emotionele behoeftes te kunnen voorzien.  En zelfs nog tijd over hebben voor alle engelen en feeën, waar ze dan weer ontzettend veel energie en inspiratie van krijgen om in hun hobby’s te stoppen.
Zoals in elk sprookje verschijnen er ook soms trollen en heksen ten tonele, maar met het vuur van de intense liefde en het vermogen om dit met een spiegelreflectie op te pakken krijgen die geen voet aan de grond. 
En ze leefden nog lang en gelukkig……tot in het nu want verder kijken kunnen we niet.

Zo simpel is het eigenlijk, grappig dat mijn beeld van sprookjes bestond uit een fantasie verhaal en altijd gelukkige mensen. Realiteit is dat het leven, mijn leven dus een sprookje is. Met alle bijhorende ups en downs.  Klinkt echt lekker, ik leef een sprookje.

De laatste 2 dagen van 2013 stonden in het teken van feest en liefde. Een fantastische bruiloft van lieve vrienden op 30 december en de 31e een spontaan en prachtig feest met een hele leuke groep mensen. Het idee ontstond een maand geleden, en begon klein, met een man of 10. Het eindresultaat was een feest met 80 mensen!
Maar wat heerlijk was het om met zo’n fijne groep het oude jaar af te sluiten en het nieuwe jaar te beginnen! En bevestigd te krijgen waar ik echt heel blij van word en bakken vol energie van krijg:
Samen en Delen!

En toen was het 2014, meteen maar goed begonnen met een sessie bij mijn therapeute,
(aanrader: Sonja de Heer, Kindertolk ® en gezin en relatie therapeute - www.facethetruth.nl) die de signalen dat er even iets moest gebeuren goed had aangevoeld. Dichter bij mijn hart en mezelf. Er was de laatste tijd zoveel gebeurd en kon er niet meer bij. Knal boem onderuit en weer opstaan.
Herboren voor nu. Klaar voor de resterende 362 dagen van dit jaar.
Illusie natuurlijk, af en toe een APK’tje is gewoon nodig in deze snelle tijd en in mijn leven, waarin gewoon altijd heel veel gebeurd, en ik als hoog gevoelig persoontje heel veel oppik en/of kwijtraak   Niks mis mee, sterker nog, denk dat iedereen een coach of therapeut of iemand nodig heeft om het leven aan te kunnen en te bevatten, maar vooral om dicht bij jezelf te blijven.

Met dit gevoel reisde ik zaterdag 4 januari af naar Utrecht (www.boekschrijven.nl) om daar voor 200 mensen geïnterviewd te worden over mijn debuut als auteur en om een stukje voor te lezen uit mijn eigen boek.  Samen met twee andere debutanten. Dit ter inspiratie van de deelnemers die allemaal de wens hebben te gaan schrijven.
Wist dit al 2 maanden, maar volledig uit mijn hoofd gewist, hahaha, en realiseerde me het weekend daarvoor pas dat dit nog voor de deur stond.  Kak spannend natuurlijk, maar ook super leuk. Samen met mijn geweten en lieve vriendin hebben we daar de dag doorgebracht, heel relaxed een beetje luisterend en pratend met wat mensen. Tot ik op mocht komen. On stage.  En wat was het mooi en leuk om te doen! Mijn boek en verhaal werden heel goed ontvangen en voelde me daarna diep vereerd toen ik gevraagd werd om boeken te signeren. Wat een mooie woorden en complimenten heb ik weer mogen ontvangen. Helemaal vol van dit moment hebben we in Utrecht nog even een wijntje gedronken. Proost, dit kan ik ook en ... ik vind het nog erg leuk ook!

Ik zeg: een mooi, liefdevol en “echt” 2014!
Dank voor het lezen, reageren en delen.

Brenda







woensdag 13 november 2013

En we pakken de pen weer op…



Bijna 2 maanden na mijn boekpresentatie zit ik in een soort vacuüm. Volgens de uitgever gaat de verkoop goed, zo rond de 450 stuks op dit moment, en de 2e druk is een feit.
De recensies zijn vooralsnog lovend. Ook van mensen die me niet kennen. Die zijn voor mij het meest waardevol als je praat over waardering van je schrijftalent.
Mijn comfort-kring vindt mij lief, mijn blauwe ogen mooi of mijn verhaal verdrietig genoeg. Das ook fijn hoor, maar onmogelijk om er op die manier een bestseller van te willen maken. Daarvoor is die kring te klein. Dus de grote vraag: hoe krijg ik mijn boek onder de aandacht in Heel Nederland? Wanneer gaan boekhandels een boek bestellen, op basis waarvan?

Dus we schrijven persberichten, we sturen persexemplaren, we plaatsen af en toe iets pakkends op Facebook, doen her en der een lezing en blijven op die manier lekker bezig met ruchtbaarheid geven aan mijn boek.
Zoals met het meeste in mijn leven gaat dit me niet snel genoeg, maar begin steeds meer te beseffen dat sommige dingen echt tijd nodig hebben. Dus dat is geaccepteerd, ik heb geduld.  Niet lachen!

Ok nog even dan hardop denken voor ik de geduld-stand in ga: op mijn Facebookpagina heb ik 256 likes, dat is best veel, stel dat, o nee overnieuw, ik ga ervanuit dat al deze likers mijn boek al in huis hebben? Mag ik wel vanuit gaan vind ik.
En stel dat al die mensen doen aan Sinterklaas en/of Kerst en tenminste 2 van mijn boeken cadeau gaan geven? Dan is dat 256 x 2 =512 extra verkochte boeken.  Wat zeg je? Daar had je nog niet aan gedacht? Nou moe. Twee vliegen in  één klap, ik verkoop mijn boek(en) en jij hoeft niet meer na te denken over in ieder geval 2 kerstcadeautjes, mogen er natuurlijk ook 3 of 4  zijn hoor.
En stel dat je goede banden hebt met je lokale boekhandel en hem of haar even influistert dat dit boek echt de moeite waard is? En stel dat hij er dan 5 inkoopt bij het Centraal Boekhuis? En stel dat, pak hem beet, 30 mensen dit doen? Tellen we er weer 150 bij op!
And so on and so on.

En nu dan wat mijn boek betreft: Geduld en vertrouwen!

Gelukkig is mijn boek niet het enige wat me bezig houdt, ik had nog een bedrijfje B-enjoy in de ijskast gezet. En die er nu weer uitgehaald om met volle kracht alle ideeën uit te werken en uit te voeren. We zijn (mijn lief en ik) in de gelukkige omstandigheid dat we een prachtige ruimte hebben om in te mogen werken. En die is multi inzetbaar voor workshops, lezingen, studio, flexplekken. Verzin het maar.
En dat is wat ik nu dus doe en verbazingwekkend genoeg lukt het ook nog erg goed! De flow is daar en de inschrijvingen stromen binnen.
Gaat het nu dan echt gebeuren? Na 3 jaar bikkelen, leuren, aan veel dode paarden trekken, instorten opstaan instorten opstaan. Ik denk het echt!

Grappig, ik lees de bovenstaande tekst en lees alleen de buitenkant. Het is allemaal waar hoor, maar de jankbuien, de saggerijnige dagen, het onbegrip van boze mensen om mij heen,  puber-issues en non-dagen, die waren er ook!
Eigenlijk als ik heel eerlijk ben, had ik drie weken na mijn boekpresentatie een Diepe Dip. En nu dan? Boek is klaar, iedereen blij maar wat moet ik nu dan?
Financieel zitten we nog niet op rozen terwijl dat wel een groot verlangen van mij is. Ik hou van Rozen. En spreekwoordelijk zit ik er graag op.
Beetje heul veul zeiken kon ik daarover, als we nou iets meer te besteden hadden dan was Alles opgelost?
En wat gebeurd er? Ik krijg een tijdelijke baan voor 4 dagen per week aangeboden, in ieder geval voor een paar maanden. Het zou me in ieder geval tijdelijk wat rozen geven. Maar ik zeg NEE, vanuit mijn buik zonder echt na te denken. En nadat mijn lief heel voorzichtig vroeg waarom ik NEE heb gezegd, wist ik het: het geld is het probleem niet, dat maak ik ervan. Het is een excuus om niet aan de slag te gaan met de onzekerheden over mijn eigen bedrijf en mezelf.
Dus de lucht klaarde op en ik ben los gegaan, al mijn ideeën en van de mensen met wie samenwerk uitgewerkt en uitgerold. En het begint te lopen. Nu nog even geen rozen om op de zitten, maar straks hele velden vol!

Blij dat er eindelijk weer een blog uit mijn pen is gerold! Heb het gemist dus tot snel!

Dank voor het lezen, reageren en delen,

Liefs
Brenda

donderdag 4 juli 2013

De geboortedatum van mijn boek is bekend! De binnenkant van verdriet.... In de voorverkoop vanaf ... NU! Speciale gesigneerde editie!

-->
En wederom was ik even niet in beeld en schrift. Maar ondertussen heerlijk bezig met de
voorbereidingen van de fysieke totstandkoming van mijn Boek!
Alhoewel? Eerlijk gezegd lag het zwaartepunt vooral thuis de laatste maand.
Megadruk, maar dan in het kwadraat, met alle 4 kinderen.
Ik was bijna zover om de caravan vanuit Spanje te laten overvliegen en die bij de
voetbalclub neer te zetten. En ze in plastic weggooi-sportkleding te laten spelen (gat in
de markt?). Dat de wasmachine het nog doet na de overdosis zwarte kunstgraskorrels en
puberzweet plekken is een wonder.

Selectiewedstrijden, team-uitjes, ouder-kind toernooien, afsluit toernooien, broers die
ineens heel belangrijke hockeywedstrijden hebben – en die je als zus niet wilt missen.
Daarnaast nog wat afrondende werkzaamheden en overdracht-momenten als voorzitter
van de ouderraad op school en voorbereidende vergaderingen van de jeugd-feest
commissie op de voetbalclub .
Een werkplek-verhuizing van manlief in de voorbereiding en je hebt een beeld van mijn
leven van de laatste 2 maanden. 

Met als resultaat, kids allemaal over, en kids allemaal leuk geselecteerd voor de
sportelftallen (C1, C1, E1,D1) en Robin na haar auditie voor de Peter Pan Musical ook
door! En sinds 1 juli de sleutel van de nieuwe werkplek van Rob, en natuurlijk zal ik er
dan ook heel veel gebruik van maken. 

Tussen de sop-emmers en de witkwasten door heb ik veel contact met de uitgever. Over
flapteksten, auteur tekstje, persbericht en boekpresentatie.
En dan gaat het ineens heel snel allemaal. Vanaf 12 september zal mijn boek Fysiek
geboren zijn. Het ISBN nummer is een feit en de aankondiging ook!
Hoe stoer!
Google even op “De binnenkant van verdriet”! En aanschouw!
Ging er spontaan van huilen en heb mijn schoenen daarna uitgedaan. In ieder geval mag
ik vandaag even naast mijn schoenen lopen! 

Heerlijk want nu kan ik los! Bellen, mailen, contacten, netwerken, boekpresentatie
organiseren, persberichten eruit gooien en gastenlijst maken. Let wel, dit alles met een
witkwast in mijn hand, een stoffer in de andere en een onwijs grote glimlach op mijn
gezicht! Zonder telefoon, dat dan weer wel, want die heb ik echt heel hard laten vallen,
en ben gewoon 48 uur telefoonloos, ben echt een uur een hysterische jankbal geweest
maar na een belletje naar de KPN -die aan de deur komen om mijn telefoon om te
wisselen, en te cashen :( -, en een belletje naar de verzekering, was ik al weer helemaal
gerustgesteld. Valt onder mijn inboedel top+ verzekering, thank you lord!
Het ergste is niet dat ik niet bereikbaar ben, maar dat ik echt geen enkel nummer meer
uit mijn hoofd ken. Echt van niemand, waar ik vroeger een lopend telefoonboek was, ben
ik nu blanco, kom niet verder dan 112, maar goed helaas weet ik als geen ander hoe
nuttig dat is.....

Ok, even terug naar de essentie van deze blog: voor jullie betekend dit dat je mijn
boek al kan bestellen in de voorverkoop, een speciale editie die niet alleen door mij gesigneerd zal worden, maar ook genummerd!
Echt exclusief dus. Ik zorg voor een perfecte bevalling, beloofd.
 
En als het boek straks ter perse gaat, zijn jullie de eerste die hem daarna ontvangen!
Zonder verzendkosten wel te verstaan.
Is dat niet leuk? Ja toch?
Hierbij de link naar de website van mijn uitgever, waar mijn boek dus te bestellen is:
Ik zeg doen! 


Ik beloof niks, maar ik heb een donkerbruin vermoeden dat er heel veel te delen is de
aankomende weken, dus hou mijn facebook pagina in de gaten https://www.facebook.com/Debinnenkantvanverdriet (en Like even als je dat
nog niet gedaan hebt), of registreer op deze pagina dat je elke blog per mail wilt
ontvangen. 

Dank weer voor lezen, reageren en delen!
Liefs
Brenda